3 lutego 1990r.

Mija trzeci dzień naszego pobytu w PNG. Nadal mieszkamy w stacji biskupiej. W święto Ofiarowania - jak wszyscy współbracia Pallotyni - odnowiliśmy naszą konsekrację.

Dziś odprawialiśmy Mszę św. z biskupem w miejscowej katedrze, na której to Mszy św. byliśmy przedstawieni miejscowym.
Były już pierwsze rozmowy, ale jeszcze nie konkretyzujące naszego statusu. Myślę, że to nastąpi trochę później.
Wczoraj założyłem też pierwszą księgę dochodów i rozchodów. Pracę tutaj rozpoczęliśmy z 1.500 $ australijskimi, które były ofiarą ludzi i tym, co dał mi ks. Proboszcz z Sunshine, gdy opuszczałem Jego parafię.

1 lutego 1990r.

Data ta - Wigilia Ofiarowania Pana Jezusa w Świątyni - wyznaczać będzie początek Pallotynów z Polski w historii Kościoła w Nowej Gwinei.

30 stycznia wraz z ks. Marianem wylądowaliśmy w Port Moresby, gdzie 31 dołączył do nas ks. Kuraciński i ks. Gwarek, z którymi dzisiaj po raz pierwszy postawiliśmy nasze stopy na ziemi należącej do Diecezji Wewak, która od dziś staje się naszą ziemią obiecaną, do której wyprowadził nas Pan Bóg z Polski. Na lotnisku witał nas bardzo serdecznie nasz nowy biskup Ray Kalisz wraz z księżmi i braćmi pracującymi w tej diecezji. Po przyjeździe do Stacji Biskupiej - kolacja i rekreacja.

W Galerii znajdziesz nowe zdjęcia obrazujące życie i pracę misjonarzy. Jeżeli zauroczyły Cię krajobrazy Papui, poszukaj w Galerii nowych zdjęć.

Zapraszamy do oglądania zdjęć tych nowych i tych trochę starszych, ale na pewno bardzo ciekawych.

Zapraszamy do galerii

Listopad jest okazją, aby uczyć Papuasów chrześcijańskiej pamięci o zmarłych, gdyż w tym elemencie papuaskiego życia szczególnie mocno wychodzą ich pogańskie zwyczaje.

O Boże wielkiego miłosierdzia, Dobroci nieskończona, oto dziś cała ludzkość woła z otchłani nędzy swojej do miłosierdzia Twego, do litości Twojej, o Boże; a woła potężnym swym głosem nędzy. Boże łaskawy, nie odrzucaj modlitwy wygnańców tej ziemi.

W ostatnią niedzielę, w nocy, nawiedziła naszą parafię wichura. Wieczorem wracałem do domu i dobrze, że nie jechałem zbyt szybko, bo kiedy wyjechałem zza zakrętu na ostatnią prostą, niedaleko kościoła parafialnego, drogę zagrodziło mi złamane drzewo. Na szczęście udało mi się wyhamować, zawrócić i okrężną drogą dojechać do domu.

Następnego ranka oczekiwała mnie jednak dalsza część historii z ostatniej wichury. Zadzwonił do mnie jeden z moich liderów z kościoła filialnego w Perigo informując mnie, że wielkie drzewo zawaliło się na kościół i są duże zniszczenia. Czym prędzej więc wsiadłem w samochód i pędzę. W głowie przechodzą mi różne obrazy: kościół zniszczony doszczętnie, częściowo itp. Wyobrażałem sobie też to drzewo, które spadło i tak dojechałem do kościoła filialnego, który jest około 5 km od kościoła parafialnego.

W Papui Nowej Gwinei zmarli otaczani są wielkim szacunkiem przez mieszkańców wyspy. Bardziej chyba zmobilizowani przez strach przed duchem zmarłego niż z wyższych pobudek.

Mimo to uświadamiają sobie, że naszym zmarłym bliskim nie tyle pomagają tradycyjne rytuały przodków takich jak baim het czy też setki świń zabijanych by uczcić zmarłego, ale modlitwa.

Jak co roku w miesiącu październiku w obu moich parafiach, Roma i Warabung, odbyły się procesje z figurką Matki Bożej. W parafii Roma ludzie wędrowali w poszczególnych wioskach od rodziny do rodziny, chociaż właściwsze byłoby stwierdzenie, że była to wędrówka od klanu do klanu.

W parafii Warabung, która podzielona jest na 4 większe wspólnoty skupiające po kilka wiosek, wierni wędrowali od wspólnoty do wspólnoty, zatrzymując się w każdej z nich po tygodniu.